Zaman içerisinde kolektif hafızamızda yer eden farklı dönemlere ait imgeler, estetik referanslar ve kültürel izler; illüstrasyon temelli bir yaklaşımla mimari ve sinematografik sahneler hâlinde, el çizimleri aracılığıyla yeniden hayat bulur. Bu yaklaşımda sanatın farklı akımları arasında bir karşılaşma alanı oluşur. Kubizm’in yapısal düşüncesi, Sürrealizm’in bilinçaltına açılan özgür imgeleri ve Pop Art’ın kültürel ikonlarla kurduğu ilişki aynı anda var olarak görsel ve kolektif bir zenginlik yaratır. Sanatçının mimarlık geçmişi bu görsel dili belirgin biçimde şekillendirir.
Ömer Atakan için kompozisyon yalnızca estetik bir düzenleme değildir; katmanlar hâlinde kurulan bir yapı, adeta bir mimaridir. Yüzey, imgelerin yer değiştirdiği, kesiştiği ve yeniden bağlandığı bir mekâna dönüşür.
Atakan’ın sinemaya olan güçlü ilgisi ise bu mimariyi belirleyen bir diğer unsur olarak karşımıza çıkar. Işık, kadraj ve dramatik yoğunluk, işleri çoğu zaman sinematik bir atmosfer içinde sunmayı amaçlar. İzleyici bu yüzeylerde kimi zaman 1970’lerin sinema estetiğini çağrıştıran sahnelerle, kimi zaman popüler kültür ikonlarının siluetleriyle, kimi zaman da hiç çekilmemiş bir filmin afişini andıran görüntülerle karşılaşır.
Bu imgeler tam anlamıyla tanıdık değildir; ancak bütünüyle yabancı da değildir. Tam da bu aralıkta, kolektif hafızanın belirsiz alanında yer alırlar.
Fragments of Collective Memory, bu anlamda yalnızca bir sergi değil; imgelerin nasıl dolaştığını, nasıl hatırlandığını ve zaman içinde nasıl yeniden kurulduğunu sorgulayan bir düşünme alanı açar. Ömer Atakan’ın işleri izleyiciyi yalnızca görüntülere bakmaya değil, aynı zamanda kendi görsel hafızasının izlerini takip etmeye davet eder.